10 juli 2026
Torah-gedeelte: Matot (Stammen) en Massei (Reizen)
Torah-lezing: Matot – Numeri 30:2-32:42 en Massei – Numeri 33:1-36:13
Profetische lezing: Matot – Jeremia 1:1-2:3 en Massei – Jeremia 2:4-28; 3:4; 4:1-2
Deze week is er een dubbele Torah-lezing en Baruch heeft één gedeelte gekozen in plaats van een gedeelte voor elk.
In de Torah-lezing van deze week staan aanwijzingen over de dood van Mozes. HaShem zegt het volgende tegen Mozes:
“Wreek de kinderen van Israël op de Midianieten; daarna zult u met uw voorouders verenigd worden.” Numeri 31:2
De vraag die gesteld moet worden, is waarom Mozes de opdracht krijgt wraak te nemen en vervolgens onmiddellijk te horen krijgt dat hij kort daarna zal sterven? De belangrijkste reden hiervoor is om de lezer te laten zien dat hij zich niet moet laten overweldigen door gedachten over zijn dood, maar zich uitsluitend moet richten op het vervullen van het woord van G-d. Mozes aarzelde geen moment om dit gebod te gehoorzamen. Dit feit leert ons dat gehoorzaamheid aan G-d belangrijker is dan het eigen leven. Met andere woorden: denk niet aan je dood, maar voer gewoon het werk uit dat HaShem je heeft toevertrouwd. Dit is een goed advies voor hen die natuurlijk gered zijn door de Messias Jesjoea en die voorbereid zijn op het Koninkrijk.
De meeste mensen, ook gelovigen, hechten veel te veel belang aan het einde van hun leven. De dood is slechts de bevrijding van de ziel uit de huls van het menselijk lichaam, zodat hij of zij in de aanwezigheid van de Messias Jesjoea kan zijn. Dit is natuurlijk het eindresultaat voor een gelovige. Daarom hoeven gelovigen deze dag niet te vrezen of te ontmoedigen, maar moeten ze zich er juist op verheugen wanneer HaShem de tijd geschikt acht om Hem te ontmoeten. De ongelovige daarentegen zou de dood moeten vrezen. Het probleem is dat zijn angst misplaatst en irrationeel is. In plaats van te verlangen naar een langer leven of het vergaren van alle aardse genoegens die men tijdens het leven kan krijgen, zou deze angst hem ertoe moeten aanzetten het verstandige te doen en zich voor te bereiden op een gezegende ervaring na zijn fysieke dood. Angst is vaak het gevolg van het nalaten de juiste maatregelen te nemen om de gewenste uitkomst voor de toekomst te waarborgen.
Ik heb ooit een paar mensen gekend die op het punt stonden te sterven, en aangezien hun gezondheid duidelijk achteruitging, was het voor iedereen duidelijk dat hun ziel nog maar kort in hun lichaam zou verblijven. Waarom zou je niet samen met mij een woordje richten tot de mensen die je kent en voor wie de tijd dringt? Jouw woorden kunnen hun eeuwigheid veranderen. Hier volgt een waargebeurd verhaal dat laat zien wat een paar zinnen teweeg kunnen brengen.
Een goede vriend van mij, Robert Bennett, vergezelde me bij een ziekenhuisbezoek. We bezochten een vrouw van in de tachtig die net een ernstige hartaanval had gehad. Ze had geen idee dat ze nog maar enkele dagen te leven had. We hadden met haar arts gesproken toen hij haar kamer verliet. Na een kort bezoek baden we met haar en ik was van plan om afscheid van haar te nemen. Zowel meneer Bennett als ik wisten dat ze Jesjoea niet had aangenomen, hoewel ze het evangelie al vele malen had gehoord. Ik had het gevoel dat ik het evangelie al eerder met haar had gedeeld en dat de beslissing nu aan haar was. De heer Bennett, die tijdens dit bezoek nog niets had gezegd, richtte zich plotseling tot haar. Hij zei dat ze meteen Jezus moest aanvaarden! Met zwakke stem zei ze dat ze dit al vaak had gehoord en dat ze over deze geestelijke zaken nadacht. Toen zei meneer Bennett: „Luister naar me, we hebben net met je arts gesproken, hij zei dat je het niet gaat redden. Je bent stervende, niet dat je gaat sterven, maar je bent nu aan het sterven.” Het was me duidelijk dat haar tijd inderdaad kort was en ik had ten onrechte aangenomen dat zij dit ook wist, maar dat was niet het geval. Toen ze meneer Bennett deze woorden hoorde uitspreken, werd ze geconfronteerd met de realiteit van haar naderende dood. Ze begon te huilen. Meneer Bennett vertelde haar dat tranen niet zouden helpen; alleen Jesjoea kon haar eeuwig leven geven en als ze Hem zou aanvaarden, zou de dood slechts een vertrek uit deze wereld zijn naar het Koninkrijk der hemelen, waar Hij haar zou ontvangen.
Ze begreep het evangelie al vele jaren, aangezien haar zus al jarenlang een joodse gelovige was en herhaaldelijk tegen haar had getuigd. Op deze dag echter, toen de realiteit van haar dood zo dichtbij was, nodigde ze Jesjoea uit om haar Verlosser te worden en haar zonden te vergeven. Meneer Bennett en ik hadden beloofd terug te komen om haar te bezoeken, maar ze stierf de volgende dag. Meneer Bennett stierf enkele jaren later ook.
Dit verhaal laat zien hoe belangrijk het is om het evangelie tot het allerlaatste moment te verkondigen; ook de engelen in de hemel verheugen zich over iemand die op zijn sterfbed tot geloof komt.
Artikel geschreven door Dr Baruch Korman
